Daar zit ik dan. Op het puntje van mijn stoel, ergens tussen vijf en zes uur ‘s middags. De traditionele wielerwedstrijd finishtijd. Het peloton is als een grote bende bij elkaar en moet nog een laatste klimmetje op. Een kuitenbijtertje. Niet al te lang, maar wel een redelijk stijgingspercentage. Smachtend wacht ik tot de verlossende woorden uit de mond van Michel Wuijts (of soms ook Karl Vannieuwkerke) door mijn TV-set schallen. (meer…)
Het is ‘s avonds laat. Een uur of een. Een tijd waarop de meeste mensen eigenlijk allang zouden moeten slapen. Vooral wanneer ze de volgende dag naar hun werk moeten, maar iets zorgt ervoor dat ik wakker blijf. Terwijl ik met mijn hoofd op mijn kussen lig en naar het plafond lig te staren hoor ik geluiden die er normaal gesproken niet thuishoren. Ik kijk rond, maar zie hetzelfde als normaal rond deze tijd. Niets. Weer dat geluid. Het komt altijd maar even kort langs, maar om de een of andere reden steeds vaker. Meen ik dat nou maar of is het echt zo? (meer…)
