Afgelopen woensdag stond Kaldeborn weer in het teken van de terugkeer van hun Godenzonen, het eerste elftal van KEMBIT. Tegenstander was het zevental van APG. Trainer Allard Beerthuizen zou het moeilijk krijgen om een volledig team op de been te krijgen; assistant-coach Kai Bolster was afwezig, aanvoerder Maurice Brouwers had nog verlof en enkele basiskrachten waren door blessureleed afwezig. Desalniettemin stonden er toch zes man klaar. Beerthuizen had een verrassende opstelling in gedachten. Vaste keeper Dennis Haessen was verhuisd naar het middenveld en Beerthuizen ging zelf in doel staan. Voorin stond het dynamische spitsen-duo Steven Thewissen en Justin van den Oever en op de flanken mocht Joep Roberts zijn loopacties maken. Helaas moest het team een reservespeler aannemen van de tegenstander aangezien Beerthuizen geen zesde man kon vinden. KEMBIT had zelfs fans meegenomen in de vorm van Freek Goedhart. Al met al genoeg reden voor spektakel.

De eerste paar minuten verliepen echter niet geheel naar wens. De combinaties liepen redelijk, verdedigend stond het goed, maar voorin konden we geen potten breken. Na een kwartier spelen was de stand nog steeds 0-0 en begonnen de koppies te hangen. Geheel per toeval kreeg van den Oever in de 20e minuut de bal voor zijn voeten en besloot hem ditmaal wel binnen te schieten. Het eerste doelpunt was gevallen. Helaas voor KEMBIT werd uit de aftrap gelijk de 1-1 gemaakt. De koppies gingen weer hangen. Enkele minuten later viel echter alsnog de 2-1 voor ons. Thewissen pikte de afvallende bal op en schoof hem netjes het doel in. APG nam de aftrap en de bal lag weer in ons doel. 2-2. Daarna begon de wedstrijd los te komen en vielen de doelpunten rijkelijker. Beide partijen kregen kansen en verzilverden deze ook. Tussendoor werd er veelvuldig gewisseld want de conditie is niet meer wat het ooit geweest was.

Na driekwart wedstrijd vond Beerthuizen het genoeg. De stand was ondertussen 10-6 in het voordeel van APG. Haessen ging weer het doel in, Beerthuizen ging in de spits staan naast van den Oever. Dat resulteerde gelijk in het eerste doelpunt voor Beerthuizen na een mooie combinatie door het hart van APG. Daarna vielen binnen vijf minuten nog drie doelpunten waardoor we inliepen op APG. Tijdens de resterende 15 minuten vond APG het mooi geweest en begon men op de counter te spelen. Dat resulteerde in ergernis aan KEMBITs kant, wat niet hielp. Uiteindelijk werd na 60 minuten afgefloten bij een stand van 12-11 in APG’s voordeel.

Flankspeler Roberts trok de aandacht naar zich toe door na de wedstrijd kalm te melden dat hij een klaplong had en even naar het ziekenhuis ging. Van den Oever reed met hem mee en omstreeks 23:45 kregen ze te horen dat er niks aan de hand was. Waarschijnlijk was de combinatie veel roken en veel rennen niet zo’n geslaagde. Uiteindelijk liep KEMBIT weer tegen een nederlaag aan, maar na de zomerstop is het team weer op volle sterkte en zal er vast revanche genomen gaan worden.

Een ontbijtje en wat laatste voorbereidingen later zijn we op weg naar de Galibier. Allemaal? Nee. Rens en Patrick hebben besloten om niet meer te fietsen en in foto’s te maken van de omgeving rond ons chalet. Patrick beklimt vervolgens ook nog de Col d’Oz. Philip en Arno gaan wel mee naar de Galibier, maar komen ook niet meer in actie als wielrenner. Hun taken als materiaalman, ploegleider en terrasbezoeker nemen ze in ieder geval uiterst serieus. Aangekomen bij de Galibier staan we voor de keuze. Nemen we de Télégraphe er ook nog bij of niet. Het werd uiteindelijk het laatste. En zo vertrekken 6 mannen vanuit Valloire naar de top van de Galibier.

Die top bevindt zich overigens op 2645 meter. Maar om überhaupt in ons startpunt Valloire te komen, zijn we met de auto al over de Galibier heen moeten gaan om vervolgens het stuk dat we met de fiets beklimmen met de auto af te dalen. De beklimming lijkt al vanaf het begin een uitdaging te worden. Stijle afgronden zonder enige vorm van vangrail en een top die nog geheel in een wolk gesluierd is maken het al een mythische ervaring zonder dat we ook maar een meter gefietst hebben. Maar omdat we echte mannen zijn gaan we ons er toch aan wagen. Al snel is de schifting, zoals deze de afgelopen dagen wel vaker was, gemaakt. John en ik besluiten het eerste stuk wat rustiger aan te doen, terwijl de rest al gauw een paar honderd meter voorsprong heeft.

Dat de Galibier een monster van een berg is wordt al snel duidelijk wanneer na 5 kilometer fietsen voor ons kopgroepje een kudde schapen de weg over rent terwijl een (wilde) hond hen achtervolgt. De hond hoort duidelijk niet bij een herder en heeft een van de schapen in het nekvel te pakken. Dit hele tafereel speelt zich ver voor John en mij af, maar wij zijn getuige van het eindresultaat. In de berm ligt het schaap, met het bloed nog in zijn wol, plat op de grond. Op het moment dat we tegen elkaar zeggen dat het beestje dood is, richt hij echter zijn kop nog op om een laatste schapenkreetje de wijde wereld in te blaten. Het weerklinkt een beetje tussen de bergen tot er uiteindelijk niets meer van over is. Einde schaap.

Uit de bosjes komt een herder gesprongen die waarschijnlijk de hond weggejaagd heeft. Hij haalt ons rennend in terwijl hij naar zijn medeherders teruggaat. Niet veel verderop is de eerste bevoorrading alwaar Philip en Arno voornamelijk zichzelf bevoorraden. Frieten en omelet stond geloof ik op het menu en wij moeten het doen met droge, saaie energierepen. We draaien de bocht om en het moeilijkere stuk van de Galibier begint. Na een aantal kilometer merk ik echter alweer snel dat John op de macht simpelweg meer meters maakt en de rest van de Galibier spendeer ik in eenzaamheid tussen de koeien en de schapen. Totdat er een aantal huisjes in zicht komen. En een kale man. En dit keer blijkt het niet Philip, maar Marco Pantani te zijn. Of beter gezegd: foto’s van Pantani. Er wordt op dat moment namelijk een monument voor de beste man onthuld op de Galibier. Daar ik niet echt de behoefte heb om ervoor te stoppen, stoemp ik gewoon langs terwijl een Italiaanse poëet sterke verhalen ten toon spreidt door een microfoon.

Onze eigen Pantani’s (Philip en Arno) lijken hun commerciële draai gevonden te hebben op het feestje en lopen er wat rond. Mocht binnenkort een klus in Italië beschikbaar komen… Een aantal kilometers verderop begint het merkbaar kouder te worden. De sneeuw die langzaam maar zeker opdoemt aan de kanten van de weg heeft daar duidelijk iets mee te maken. En hoewel de kou misschien niet heel prettig was, betekende dat wel dat de top in zicht kwam. Nog een haarspeldbocht of 4 en ik zou boven zijn. Na ook die overleefd te hebben stond ik er dan. On top of the world, zo leek het. De uitzichten vanaf daarboven zijn niet echt ergens mee te vergelijken.

Na even op adem gekomen te zijn en wat foto’s geschoten te hebben was het tijd om weer beneden te komen. En waar 3 man besloten meteen terug naar het chalet te gaan met de auto, besloten 3 anderen (Kai, Michel en ik) dat de Galibier afdalen ook gewoon op de fiets kon. Hoewel ik normaal hoogtevrees heb, had ik namelijk geen enkele last van de onbeveiligde afgronden waar je langs omlaag vliegt. Na een goed half uur dalen kwamen de drie musketiers weer aan bij de auto’s. Daar stonden we voor de keuze: gaan we de Galibier nog eens over met de auto, of kiezen we een alternatieve route? De Galibier hadden we wel gezien, dus na een route die ons via de Télégraphe en de Croix de Fer weer naar ons chalet leidde, hadden we meer dan genoeg bergen gezien. Gedurende onze rit over de Croix de Fer kon Kai het toch niet laten om mee te gaan headbangen op de muziek van Rens (ik reed in zijn auto) zijn CD speler. Of was het toch knikkebollen?

Tegen de tijd dat wij terug waren begon het hongergevoeletje langzaam te komen. Op een aantal energierepen en bananen kan een mens namelijk niet leven. We hadden de dag van tevoren wederom gereserveerd bij de bekende auberge, maar kregen toen te horen dat het misschien erg druk zou zijn in verband met wat bij ons later bekend ging staan als Père Jour. Toen we daar echter aankwamen waren er bar weinig pères te zien (hoeveel kunnen er leven in een dorp met 3 huizen?) en konden we gewoon aanschuiven. Het eten smaakte wederom erg goed en na de laatste beklimming terug naar het chalet zat het er toch echt op. Onze Alpentocht had zijn climax gehad, want de volgende dag ging iedereen op eigen initiatief naar huis. Sommigen gingen nog wat bezichtigen, anderen gingen in een rechte lijn terug naar het regenachtige Nederland.

En zo kwam een einde aan een ervaring die zeker voor herhaling vatbaar is. Of dat persé bij dat ietwat vreemde volkje dat bekend staat als Fransen gaat zijn? Nee. De eerste voorstellen neigen in ieder geval naar de Dolomieten. Bij deze dus ook nogmaals bedankt aan iedereen die eraan heeft bijgedragen dat het zo’n geslaagde trip werd en hopelijk tot een volgende keer. Op de fiets, of naast de fiets. Vive le vélo!

Maar het moment was daar. De opklaring gezien hebbende zat binnen een half uur iedereen (behalve Patrick) in fietstenue in de auto, op weg naar de krokettenberg. Patrick was er al snel achter gekomen dat de Alpe niets voor hem zou zijn en bood zich aan om foto’s te maken, waarvoor een welgemeend dankjewel op zijn plaats is. Na een klein opwarmrondje aan de voet van de Alpe d’Huez was het dan toch echt tijd om te beginnen. De angst was te ruiken in de lucht. Bij bocht 21 (de eerste) was de schifting al gemaakt. Mijn kameraden voor de komende kilometers waren John en Kai. Na een twintigtal minuten afzien kwam bocht 16 in zicht. Vanaf hier zou het makkelijker moeten worden. Gemakkelijk is op een Alpencol echter een relatief begrip.

John vond het tijd om het wat spannender te maken en na een rondvraag naar elkaars hartslag besloot hij dat het tijd was om die hartslag wat omhoog te pompen. Een splijtende demarrage tot gevolg hebbende. Het resultaat van die demarrage is dat John de komende 4 kilometer welgeteld 10 meter voor mij en Kai fietste. Na John eindelijk bijgehaald te hebben werd op een gegeven moment duidelijk dat mijn mountainbikeverzet me de das om was aan het doen. Waar John en Kai simpelweg niet lager konden qua versnelling had ik nog 3 tot 4 tanden over. Omdat ik nog lager kon reed ik uiteindelijk met dezelfde inspanning langzamer en moest ik de heren laten gaan. Helaas, maar het was niet anders.

Qua stijgingspercentages zaten er toch nog een aantal onprettige uitschieters richting de 10% in. Na eindelijk aangekomen te zijn bij het beruchte tunneltje waar velen stoppen hield het voor ons echter nog niet op. De finish was neergelegd waar de daadwerkelijke Tourfinish ook plaatsvindt, ongeveer 2km verderop. Dit laatste stuk kreeg ik echter vleugels en finishte ik uiteindelijk in 1:26:20. Netjes binnen mijn gestelde doeltijd van 1,5 uur.

Toen langzaam maar zeker iedereen binnendruppelde begon het echter koud te worden boven. Het besluit van een aantal man, waaronder ik, om de afdaling in te zetten was dan ook een goede keuze. Hoe lager we kwamen, des te warmer het namelijk werd. De weg was al helemaal opgedroogd en na in de afdaling nog even gestopt te zijn om van het uitzicht te genieten, kwamen we onder aan. Maximumsnelheid van 67 kilometer per uur.

Onder aangekomen hebben we op de parkeerplaats in een heerlijk zonnetje gewacht tot de groep weer compleet was. De zon was in ieder geval zeer welkom na anderhalve dag regen en met de vlam in de pijp keerden we terug naar ons chalet. Daar aangekomen bereidde iedereen zich voor op het avondeten. Halverwege de Col d’Oz (waar ons chalet zich bevond) lag het plaatsje Oz Village. Een gehucht van 3 huizen, een kerk en een auberge. Deze was de dag van tevoren door Philip geboekt en werd onze eetbestemming.

Na ergens in een uithoek van het dorpje de auberge gevonden te hebben kwamen we al achter de eerste verrassing. Men sprak er Nederlands. Ergens natuurlijk ook weer niet zo heel vreemd, aangezien het gebied gedomineerd wordt door Nederlanders. Iedereen bestelde zijn favoriete kostje en het smaakte voortreffelijk. Niet te vergelijken met de pizza de dag van tevoren in ieder geval. Na wederom het nodige lachen, gieren, brullen in combinatie met alcohol keerden we terug naar het chalet.

Voldaan ploft iedereen neer in zijn bed, sommigen met angst voor de dag die morgen komen gaat. Sommigen met het plan om de dag van morgen nog wat spectaculairder te maken door er bijna een Marmotte van te maken. Dat de chalet van hout was, was in ieder geval goed te merken die nacht. Er werd nog flink gezaagd in de KEMBIT avondverblijven.

Dag 3, met onder andere de Galibier vind je hier terug…

Vier tolpoorten, een hoop waardeloos rijdende Fransen en 900km verder doemen de eerste Alpencols in de verte op. Een ding wordt al snel duidelijk. Waar zijn we aan begonnen? Het weer valt in ieder geval tegen aangezien de regen met bakken uit de lucht komt. Moeten we hierin dadelijk nog de eerste col oprijden? Na gesettled te zijn in ons chalet hakken we al snel de knoop door: we gaan klimmen.

Om toch niet meteen onze angst om echt te fietsen onder ogen te komen, besluiten we eerst de Alpe d’Huez per auto te verkennen. Wow. Indrukwekkend is het zeker, vooral tot aan bocht nummer 16. De 14 kilometer lange klim laat sommigen al beven. De regen houdt echter langzaam op, wat inhoudt dat we ons met goede moed naar de Col d’Ornon begeven. Maar niet nadat in de afdaling van de Alpe nog een aantal suïcidale Fransen zich in hun auto naar beneden storten door onze colonne van 5 auto’s in een ruk in te halen.

De Col d’Ornon met een stijgingspercentage van gemiddeld 5,8% is in totaal 11 kilometer lang. Met tien KEMBITters wordt aan de klim begonnen, maar na de eerste paar bochten is er al duidelijk een schifting. Gedurende de klim is het nog een beetje ingewikkeld om een lekker tempo te vinden. Al die tijd stilzitten in de auto was niet bepaald bevorderend. Na de halve klim te hebben gejojood met John en een laatste kilometer met de wind op kop kwam ik uiteindelijk als 5e boven na 53 minuten met een gemiddelde van 12 kilometer per uur. Patrick kwam uiteindelijk niet boven, wat wel jammer was.

Na een klim komt logischerwijs een afdaling, die mij in ieder geval erg beviel. Hoewel een Alpencol opfietsen al een hele ervaring is, is een afdaling dat net zo. Op sommige momenten werd het wat koud en de natte plekken op het wegdek waren momenten waarop je toch maar beter wat langzamer kon gaan. Uiteindelijk is iedereen met alle ledematen intact beneden weer aangekomen.

Bij terugkeer in het chalet heeft iedereen zich een beetje opgefrist en zijn we bij een lokale Italiaan een pizza gaan eten. Ondanks het feit dat het leek alsof de pizza’s een voor een gemaakt en uitgeserveerd werden, beviel het toch en werd er onder het genot van een drankje (of 30) het nodige afgelachen. Het bier was een slordige 5,2% en bij het bergbeklimmen draait het tenslotte allemaal om de percentages.

Na zelf mijn bed opgemaakt te hebben, was het vervolgens ook tijd om me daadwerkelijk in datzelfde bed neer te vleien. Morgen staat de beklimming van de Alpe d’Huez op het programma. Ditmaal met de fiets. En als het even kan in een ietwat redelijke tijd. Met ietwat lamme benen leg ik me neer en slaap ik als een roos.

Lees hier wat dag 2 te bieden had…

De eerste stap in het samenstellen van je eigen supergroep is natuurlijk het afbakenen van je werkterrein. Sepp (79 jaar) heeft niet al te lang geleden een contractverlenging bij de FIFA, voor de komende vier jaar, voor elkaar gekregen. Het begint erop te lijken dat de positie van FIFA voorzitter, evenals die van paus, “tot de dood ons scheidt” is. Of op zijn minst tot de thuiszorg in moet grijpen om allerhande “ongelukjes” te voorkomen. Sepp’s voorganger zat er tot zijn 82e en diens voorganger tot zijn 79e.

Sepp won de recente verkiezing in ieder geval met een enorme overmacht: 186-17. Geen standaard voetbaluitslag voor een zonnige zondagmiddag. Dat is dan ook meteen de tweede voorwaarde om een succesvolle supergroep te kunnen starten; het verkrijgen van een schare volgers die voor je door het vuur zouden gaan. Weliswaar zonder al te veel eigen superkrachten, maar wel loyaal en gemakkelijk op te offeren als het je te warm onder de voetjes wordt. Kanonnenvoer.

Maar waar te beginnen? Sepp zit in het wereldje van het voetbal, dus laten we daar beginnen, moet hij gedacht hebben. Een grote voetballer. Dan kom je al snel uit bij mensen als Pelé (te goedaardig), Maradona (veel te jong) of Cruijff. En aangezien Cruijff de redder van Ajax is, moet hij dat ook in de FIFA kunnen, toch? En mocht hij een andere ex-voetballer zoeken kan hij misschien ook nog eens in Grozny zoeken. Daar schijnt een andere Nederlander alweer bijna zonder werk te zitten. Al past ook hij leeftijdsgewijs niet in het standaardprofiel.

Politiek, ook een belangrijk onderdeel van een mondiale organisatie. En in de categorie hoogbejaarde, ietwat louche, politici vinden we meneer Kissinger. De ideale toevoeging. En omdat er wel wat goede muziek op de achtergrond moet zijn terwijl de groep helden hun plan opstelt, laten we operazanger Placido Domingo invliegen. Blatter kan erg van de beste man zijn muziek genieten en als hij toch daar is, kan hij ook meteen zijn zegje doen.

Dat de leider van een organisatie die, wereldwijd, aan het hoofd staat van de grootste sport ter wereld zich met dit soort ronduit belachelijke praktijken bezig houdt verbaast me. Maar wat me nog meer verbaast is dat er niemand is die er iets aan lijkt te kunnen of willen doen. Zit iedereen echt zo bij Sepp onder de plak dat niemand inziet dat het een belachelijk plan is? Sterker nog, dat alles waar de beste man mee komt belachelijk is?

Voor een organisatie als FIFA vind ik het ronduit absurd dat een groep vastgeroeste bejaarden het geheel in hun ietwat beverige greep heeft. Niet omdat ik iets tegen bejaarden heb, maar omdat ik geloof dat het voetbal qua modernisering achter gaat lopen als de beste man nog lang aan het roer staat. Het voelt alsof iemand die uit pure verveling tijdens zijn pensioen maar het voetbalwereldje besluit te runnen. Om nog maar te zwijgen over het feit dat de hele FIFA momenteel niet het beste imago heeft. De man die ze dat imago echter grotendeels heeft toebedeeld, wordt echter vlekkeloos herkozen. Dus, superhelden? Of toch superschurken?

De dag erna staat namelijk nog een volgend monster te wachten in de vorm van de Télégraphe en de Galibier. De col, die zijn naam dankt aan het fort waar in vroeger tijden een telegraaf te vinden was, is de enige toegang tot de Galibier. Mits je ervoor kiest om de veel kortere rit via de Lautaret te mijden. De Galibier. Tot voor kort was hij zelfs nog gesloten, omdat er teveel sneeuw lag. Professionals rijden de bergen die wij in een lang weekend aan gaan doen in een enkele etappe. Meermaals zelfs, als je het ze lief vraagt.

Gezonde spanning. Zo laat het algemene gevoel dat ik heb zich wel een beetje omschrijven. En respect voor de mensen die het aandurven om deze monsters meermaals op een dag omhoog te rijden. Dat sadistische genoegen om tot het randje te gaan (en misschien wel erover) qua inspanning, om vervolgens aan de finish toch dat zalige gevoel van voldoening te hebben. Ik kijk er al reikhalzend naar uit. En als je ergens deze week op TV de beelden ziet van de mensen die zich het licht uit hun ogen fietsen? Denk dan ook even aan die 10 arme ITers die een week later, in volledige anonimiteit, datzelfde gaan proberen.

In de titel van dit schrijfsel staat ook carnaval genoemd. Mijn jaarlijks terugkerend kryptoniet. Als mensen om me heen vol passie en vreugde over carnaval praten krijg ik kriebels in mijn onderbuik en beginnen mijn vuisten te jeuken. Heel vreemd. Het zien van een optocht of verklede carnavalist in combinatie met de muziek maakt me al helemaal diep ongelukkig. Vandaar dat ik ook probeer zover mogelijk weg te komen.

Vorig jaar was dat naar de Belgische kust, dit jaar de Nederlandse. Heb ik zelf iets met de kust? Niet echt. Het is echter een goedkoop alternatief waar geen carnaval plaatsvindt. Verder is een dagje Scheveningen met goed weer niet heel onaardig. Veel langer dan een dag hoeft het echter niet te duren want dan heb je alle highlights wel gezien.

Sealife is een van de attracties die Scheveningen kenmerkt, maar het moet gezegd worden dat het een tegenvaller is. Als je aquaria/dierenparken in het buitenland gezien hebt (zoals Loro Parque, Tenerife) is het erg karig allemaal. Het ene krokodilletje, de paar minihaaitjes en een grote krab zijn de grootste highlights die het te bieden heeft. Als je niet al te lang hoeft te wachten bij alle raampjes heb je het binnen een kwartier wel gezien.

Een strandwandeling kun je daarentegen zo lang maken als je wil. Dus dat hebben we dan ook maar gedaan. En als je dan de dag ook nog kunt eindigen met een heerlijke avond wokken in je favoriete wokrestaurant wordt het al gauw de beste carnaval die ik ooit heb gehad. Hoera!

Waar ik gisteren wel mijn tijd aan heb verdaan is het kijken van Tron: Legacy. Samen met de rest van de “Nerd Herd” hadden we besloten deze film in de bioscoop in 3D te gaan kijken. Aan het einde van de rit waren we het er vrijwel unaniem over eens: leuk gemaakt, maar daar houdt het ook op. De grote plotwendingen zijn binnen 10 minuten al te voorspellen aangezien het verhaal zo dun is als een goed bereide carpaccio. Een sausje sci-fi eroverheen en het lijkt al heel wat. Het hele grafische stijltje, al is dat aardig vormgegeven, redt de film ook niet meer als het plot voor de zoveelste keer op zijn bek gaat.

De film barst van de pseudofilosofische dialogen over een wereld tussen computers en mensen, maar gaat daarin zover dat het voornamelijk resulteert in dialogen vol gebrabbel dat door niemand meer begrepen wordt. Het enige dat ook maar een beetje indruk bij me achtergelaten heeft is de digitale versie van een jonge Jeff Bridges en de cameo van de heren van Daft Punk die perfect in het stijltje passen. Je kunt zien dat het hoofd van de jonge Jeff Bridges in zijn geheel door computers ineen gesleuteld is, maar het komt toch akelig dicht bij de werkelijkheid. Nee, Tron:Legacy prikkelt geen enkel gebied van de hersenen. Je zit in de zaal en je kijkt naar een film, maar daar houdt het dan ook op.

We gaan naar Moerdijk had de juffrouw gezegd en dus trok Ivo eropuit. Binnen een half uur draaide men echter alweer om. Ivo had het allemaal wel weer gezien en “we willen niet in de weg lopen”. In Moerdijk zijn momenteel een aantal groepen aan het werk: brandweerlieden, hulpverleners en wetenschappers. Die laatste groep staat er om bekend het gros van hun werk stationair draaiend te doen. Verder verwachten we niet van Ivo dat hij in een brandwerend pak een gebouw gaat inspecteren of met zijn neus bovenop een EHBO-er gaat staan terwijl die zijn werk doet.

Toch weigert hij uit zijn auto te stappen en dat levert vragen op. Gebeuren er dingen die de overheid ons niet wil vertellen? Lezen we jaren later op Wikileaks dat de oorzaak van de ontploffing een neergestorte UFO was? Of, onrealistischer, zijn er toch giftige stoffen vrijgekomen? Er zijn nog geen grote groepen vogels uit de lucht gestort in Moerdijk, dus de kans lijkt klein. De overheid verzwijgt de details echter in alle toonaarden.

De details die wel vrijkomen zijn zo wisselvallig dat het de situatie ook niet helpt. De lucht is schoon, het water is vervuild. Een wortel uit eigen tuin moet je voorlopig niet eten, maar je mag wel nog uit de kraan drinken. De ene expert spreekt de ander tegen, dus een van de twee moet liegen. Expert wordt je namelijk op basis van controleerbare feiten. Als een van de twee foute conclusies trekt verdient hij de titel expert niet.

Een gedeelte van de bevolking in de buurt is ziek geworden. Niet prettig, maar zeker verklaarbaar. En zeker niet als geldig bewijs aan te voeren dat er meer aan de hand zou zijn dan datgene dat de overheid ons tot nu toe heeft weten te vertellen. En hoe meer experts hun mening geven, hoe meer massahysterie er ontstaat. Totdat er duidelijkheid is, heerst de angst in en rond Moerdijk. Angst die had weggenomen kunnen worden met één simpele beweging. De autodeur opendoen en uitstappen.

Er waren er niet veel die dat voor elkaar kregen, maar zelfs als ik de films nu nog eens terugkijk ontdek ik dingen die ik toen helemaal nooit heb gesnapt. Dit alles was nog in tijden dat je samen een film kon kijken op TV zonder enorm veel reclame en allerhande in de film verweven banners en god weet wat. Zijn films hadden een mate van meligheid die door geen Scary Movie, of andersoortige aftreksels van die film die in recente geschiedenis gemaakt zijn, kon worden overtroffen. Spy Hard, Naked Gun, het is allemaal lekker hersenloos entertainment. Maar in deze tijd is dat soms juist een enorme opluchting.