Daar staat ze dan. In haar roze wielertrui. Aerodynamica is niet van toepassing, esthetica des te meer. Ze is hét gezicht van de Giro d’Italia dit jaar, unaniem besloten waarschijnlijk, al kunnen de Italianen haar naam met geen mogelijkheid uitspreken. Yolanthe Cabau van Kasbergen. De link tussen Nederland en Italië en dat allemaal dankzij haar “hubbie”, onze kleine Wesley.

Maar zelfs onze Yolanthe kan niet op tegen het dopingmonster dat elk jaar weer zijn hoofd laat zien vlak voor de grote rondes. Traditioneel is de Giro de eerste waar de slachtoffers vallen en de afgelopen tijd is dat bewaarheid. Van Chinezen tot Italianen, niemand is veilig wanneer de grote dopingspeurhonden de plasjes die al een jaar op de plank liggen eens beginnen onderzoeken. “Bewaren tot aan de Giro” stond er waarschijnlijk op.

Begrijp me niet verkeerd, ik keur doping niet goed. Sterker nog, ik ben voor langere straffen als het positieve plasje onomstotelijk bewezen is. Maar langzaam maar zeker begint het vreemde bekendmakingsgedrag op te vallen. Sommige van de deze week onthulde beschuldigingen schijnen zelfs te dateren van de Tour de France van vorig jaar. Waarom dan nu pas bekend maken? De grote wielerrondes als podium voor de guillotine. Daar waar dopeurs eigenlijk de media-aandacht niet waard zouden moeten zijn, worden ze nog eens even lekker op het grote podium naar voren gehaald. De beste jongetjes van de klas, maar wel door te spieken…

Je zou bijna zeggen dat dopeur zijn al een sport op zichzelf is. Continu zoekende naar de nieuwste, onopspoorbare middeltjes om daarmee de controleurs steeds een stap voor te blijven. Maar de controleurs zijn ook niet van gisteren en controleren met terugwerkende kracht de oude stalen met nieuwe methodes. Is dat dan de reden dat er zo lang gewacht wordt met bekendmakingen? Er zal een kern van waarheid in zitten, maar zoveel dat het pas vlak voor elke grote ronde een uitslag oplevert? Dat gaat er bij mij niet in.

En hoe zit het met eerdere uitslagen? Het podium van de Giro van vorig jaar: Menchov, Di Luca en Pellizotti. Di Luca is al gesnapt waardoor Pellizotti officieel tweede is geworden. Diezelfde Pellizotti is echter nu ook verdacht. Nummer vier wordt binnenkort nummer twee? Hoever moet je dat doortrekken? En hoeveel eer zou een renner zelf aan zo’n prestatie achteraf overhouden? Om over prijzengeld nog maar te zwijgen.

Na de originele beschuldiging begint het steekspel van de waarheid. Het welles-nietes spel tussen renner en aanklager. De meest vreemde argumenten worden aangedragen, van aambeien tot andere ziektes. Maar wat heeft het voor nut. Je collega’s in het peloton hebben je al uitgespuugd op de dag dat het bekend werd. Van de meesten hoef je geen sympathie te verwachten al zou je onschuldig zijn. Gebrandmerkt voor de rest van je professionele carrière en geen Bevrijdingsdag die je daarvan kan verlossen.