Een heldenonthaal in Ans. Daar zal Alexandre Vinokourov op hebben gehoopt toen hij afgelopen zondag zijn beslissende demarage plaatste. Maar waar een handjevol verdwaalde Kazakken een vreugdedansje deed, floten duizenden Belgen de lucht uit hun longen in de hoop dat de Kazak in de laatste meters af zou stappen om de overwinning aan medevluchter Kolobnev te schenken. Het gebeurde niet en “Vino” schreef voor de tweede keer Luik-Bastenaken-Luik op zijn erelijst bij. Een winnaar met een wat wrange nasmaak.

De wielersport is de afgelopen decennia jammer genoeg onlosmakelijk verbonden aan doping. Het wielerpubliek is onverbiddelijk voor de valsspelers in hun sport. De duivel zelve. Eenmaal betrapt, kom je niet meer van dat imago af. Zo ook Vinokourov. Maar er zijn er meer in het hedendaagse peloton. Stuk voor stuk hun straf uitgezeten en weer terug toegelaten in de wielermaatschappij.

Wat is er dan zo anders aan bijvoorbeeld Vinokourov? Ik weet het niet, maar de beste man wekt bij mij geen sympatie op, waar andere herrezen betrapten dat wel kunnen. En ik ben niet de enige getuigende de fluitende mensenmassa in de straten van Ans. Wanneer je je doorstart als renner maakt in een shirt met “Vino 4 ever” erop getuigt dat toch op zijn minst van beginnende grootheidswaanzin. Zijn grootste fan is hijzelf.

In eigen land is “Vino” de man die het wielrennen groot heeft gemaakt. Kazachstan, een land zonder al te veel bekende wielerhistorie. De hoofdstad sponsort het team waar hij voor rijdt. Een team waar hij nog behoorlijk wat zeggenschap in heeft ook. Een wielerteam genaamd “Brussel” of “Amsterdam”, het klinkt allemaal net wat minder stoer dan die bonken uit het Oostblok het met “Astana” doen.

Heeft Vinokourov de overwinning dan gestolen afgelopen zondag? Nee, dat niet. Hij was op dat moment de sterkste, heeft zijn tijd uitgezeten en zou gewoon weer deel uit moeten kunnen maken van het profpeloton. Maar waarom blijft het dan toch zo vreemd voelen?