Het is ‘s avonds laat. Een uur of een. Een tijd waarop de meeste mensen eigenlijk allang zouden moeten slapen. Vooral wanneer ze de volgende dag naar hun werk moeten, maar iets zorgt ervoor dat ik wakker blijf. Terwijl ik met mijn hoofd op mijn kussen lig en naar het plafond lig te staren hoor ik geluiden die er normaal gesproken niet thuishoren. Ik kijk rond, maar zie hetzelfde als normaal rond deze tijd. Niets. Weer dat geluid. Het komt altijd maar even kort langs, maar om de een of andere reden steeds vaker. Meen ik dat nou maar of is het echt zo?

Meestal hou je deze illusie maar kort vol voordat het licht dan toch maar aangaat. En daar zie je hem. Fel afsteken tegen het witte plafond. Een vlekje van veraf, maar je weet al gauw wat het is. Een mug. Plots weet je vol overtuiging wat er van je verwacht wordt. Een van ons tweeën gaat overleven. Bij voorkeur ikzelf. Met een vloeiende beweging spring ik op en grijp ik het eerste het beste boek of tijdschrift dat zich in de buurt van mijn nachtkastje bevindt. En dan begint de jacht.

Met een algemeen gevoel van slaap in mijn ledematen wankel ik richting de plek waar mijn nieuwe aartsvijand zich schuil houdt. Een ferme tik en kapot is de mug. Althans, dat verwacht je. Miraculeus heeft het onding zich uit de weg weten te manoeuvreren. Is mijn reactietijd dan toch een beetje aan de slechte kant door het late uur? Na een minuutje opnieuw scherpstellen op de verschillende hoeken en stukken plafond in mijn kamer vind ik de mug dan toch terug. Nu gaat hij eraan.

Nog maar eens opnieuw concentreren op die ene plek in mijn kamer. Dat ik op weg naar de mug een keer tegen mijn bed aanloop doet dan even geen pijn. Langzaam benader ik hem met het tijdschrift opgerold in mijn hand. Dichtbij de plek des onheils hou ik het tijdschrift even stil. Waarom weet ik eigenlijk ook niet. Alsof die mug het zou willen lezen. Een vloeiende beweging later hangt hij daar. Geplet tegen het plafond. Bruinrode smurrie met wat pootjes eraan is het enige dat overblijft. Even met het tijdschrift een beetje van het plafond afschrapen en hup, de overblijfselen het raam uit. Geen plechtige begrafenis voor jou.

Voldaan ga ik weer in mijn bed liggen en doe ik het lampje op het nachtkastje uit. Ik trek de deken nog een beetje op en nestel mezelf weer terug in mijn kussen. Eindelijk rust. Met een zelfvoldaan gevoel doe ik mijn ogen dicht en denk aan leukere dingen. Het verkorte leven dat ik die mug heb bezorgd, komt geen moment in mijn hoofd op. En dan is het daar opeens. Datzelfde geluid. Kut!